اهميت تقاضاى دفع شر و بلا جمله‌هاى فوق حكايت از آن مىكند كه دفع و صرف و كشف بلا و صرف آن‌ها از بندگان الهى از وافرترين نصيب‌هايى است كه آن بهره مىبرند و سزاوار است هر خواننده آن را از خداوند متعال تقاضا نمايد . امّا دليل مطلوب بودن چنين تقاضايى آن است كه بشر به اقتضاى ضعف عالم طبيعىاش تحمّل كشش آن‌ها را ندارد و چنين چيزهايى به حسب طبع اوّليه آدمى ، در سر راه عبوديّت و غرض غايىاش مانع ايجاد مىكنند ، اگر چه اولياى الهى به حسب توجّه ثانوى ، آن‌ها را از نعمت‌هاى الهى مىدانند ؛ ولى به حسب طبع اوّلى امكان دارد اين امور در آن‌ها نيز اثر گذارد ، واللَّه يعلم . از اين رو بلافاصله مىفرمايد : ( 555 ) « وَاجْعَلْنِى مِنْ ذلِكَ كُلِّهِ مِنْ أَوْلِيائِكَ الصّالِحِينَ ، أَلَّذِينَ اسْتَجَبْتَ لَهُمْ وَ اسْتَوْجَبُوا مِنْكَ الثَّوابَ وَ أَمِنُوا بِرِضاكَ مِنَ الْعَذابِ يا كَرِيمُ ! » « 1 » و مرا به واسطه‌ى همه‌ى اين امور ، از دوستان شايسته‌ات - كه پاسخ [ مثبت ] به آن‌ها داده و مستحقّ پاداش از جانب تو گرديده و به واسطه‌ى خشنودىات از عذاب و كيفر ايمن گشته‌اند - بگردان . اى بزرگوار ! امكان قرار گرفتن در زمره‌ى صالحين و ويژگى آنان از بيان فوق اوّلًا معلوم مىشود مىتوان از اولياى صالح الهى شد و ثانياً شرط قرار گرفتن در زمره‌ى اولياى صالحين آن است كه خداوند بنده‌اى را در راه امور گذشته قرار دهد ؛ زيرا مىفرمايد : « وَاجْعَلْنِى مِنْ ذلِكَ كُلِّهِ » و ثالثاً معرّفى مىفرمايد كه اولياى صالح چه كسانى هستند .

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 215 .